Karakter
Volgens de FCI-standaard is de wetterhoun van nature eigenzinnig. Als gezinshond is hij aanhankelijk. In en rond het huis is hij waaks en vangt hij graag ongedierte. Tegenover vreemden kan hij eerst gereserveerd zijn, maar hij mag niet angstig zijn.
Herkomst
Volgens de standaard kwam het ras mogelijk met zigeuners of zeelui uit landen rond de Oostzee. In de 19e en 20e eeuw trok hij hondenkarren, maar vooral jaagde hij op otters en ander klein roofwild, in de waterrijke streken van Friesland. Begin 20e eeuw werden wetterhoun en stabyhoun vaak met elkaar gekruist. In 1938 begonnen liefhebbers van de Kynologenclub Fryslân beide rassen weer zuiver te fokken, en in 1942 werden ze officieel erkend. De FCI plaatst hem in groep 8, sectie 3, waterhonden, met werkproef.
Gezondheid
De standaard telde in 2013 ongeveer duizend wetterhounen wereldwijd. Volgens Wageningen UR gold het ras in 2008 als bedreigd onder de FAO-indeling; het Centrum voor Genetische Bronnen slaat sperma van reuen op in de genenbank. Vraag een kweker naar de verwantschap en inteelt van de ouders.
Maat
De ideale schofthoogte is 59 cm voor een reu en 55 cm voor een teef. Een reu weegt ongeveer 34 kg, een teef ongeveer 28 kg.



