Karakter
Volgens de FCI-standaard is de stabyhoun zeer zelfstandig en gaat hij graag zijn eigen gang. Hij is aanhankelijk, maar kan ook erg eigenwijs zijn; geduld en een consequente opvoeding zijn nodig. In huis en op het erf is hij rustig maar waaks. Bij vreemden of in onbekende situaties kan hij eerst gereserveerd zijn, maar hij mag niet angstig zijn.
Herkomst
De stabyhoun komt uit de Friese Wouden en is verwant aan de Drentsche patrijshond. Hij bewaakte het erf en hield het vrij van muizen en ratten. Het grotere type trok vroeger melkkarren, het kleinere werd bekend als mollenvanger; mollenvellen brachten veel geld op. Zo werd hij populair bij arme boeren en boerenknechten, die hem in een mand op de fiets meenamen. Begin 20e eeuw werd hij vaak met de wetterhoun gekruist. In 1938 begonnen Friese liefhebbers beide rassen weer zuiver te fokken; in 1942 werden ze erkend. De FCI plaatst hem in groep 7, sectie 1.2, continentale staande honden van het spanieltype, met werkproef.
Gezondheid
Volgens een onderzoek van Wageningen UR gold het ras in 2008 als kwetsbaar onder de FAO-indeling. Vraag een kweker naar de verwantschap en inteelt van de ouders.
Maat
De ideale schofthoogte is 50 tot 53 cm voor een reu en 48 tot 50 cm voor een teef, met 2 cm speling. Reuen wegen 22 tot 27 kg, teven 18 tot 23 kg.



