Karakter
Volgens de FCI-standaard is de weimaraner een veelzijdige, makkelijk te trainen, rustige en gedreven jachthond. Hij zoekt systematisch en volhardend, maar is niet overdreven druk, heeft een opvallend goede neus en werkt graag na het schot. Hij is een goede waakhond, maar niet agressief.
Herkomst
Over de oorsprong bestaan volgens de standaard veel theorieën. Zeker is dat de weimaraner, toen nog met veel bloed van de ‘Leithund’, al in het eerste derde van de 19de eeuw aan het hof van Weimar gehouden werd. Daarna lag de fok vooral bij beroepsjagers en boswachters in Midden-Duitsland, rond Weimar en in Thüringen. Vanaf ongeveer 1890 werd hij planmatig gefokt en in een stamboek opgenomen, en sindsdien bleef hij grotendeels vrij van kruisingen. Naast de korthaar komt sinds het begin van de 20ste eeuw ook een langhaar voor, al is die veel zeldzamer. Bij de FCI valt hij in groep 7, sectie 1.1, met werkproef.
Kleur en gezondheid
De vacht is zilvergrijs, reegrijs of muisgrijs, met kop en oren meestal iets lichter. De Royal Kennel Club raadt fokkers onderzoek aan van heupen, ellebogen en ogen.
Maten
Reuen meten 59 tot 70 cm en wegen ongeveer 30 tot 40 kg, teven 57 tot 65 cm en 25 tot 35 kg.



