Karakter
Volgens de FCI-standaard is de Tibetaanse terriër levendig en goedaardig, een trouwe gezelschapshond met veel innemende trekjes. Hij is extravert, alert, intelligent en dapper, niet fel en niet strijdlustig. Voor vreemden is hij zuinig met zijn genegenheid.
Herkomst
Ondanks zijn naam is hij geen terriër, maar een herdershond die ook handelaars bewaakte op hun tocht van en naar China. De standaard noemt hem mogelijk de oorspronkelijke heilige hond van Tibet. Volgens de Royal Kennel Club is hij nauw verwant aan de lhasa apso, en kwam hij in de jaren 1920 uit Tibet dankzij dr. Greig, een Engelse arts die in een ziekenhuis aan de grens met Tibet werkte. In 1937 erkende The Kennel Club het ras. De FCI plaatst hem in groep 9, sectie 5, Tibetaanse rassen.
Vacht en gezondheid
De Royal Kennel Club rekent hem tot de honden die niet verharen; de lange vacht vraagt dagelijkse zorg. Voor fokkers noemt de RKC DNA-tests op NCL12, primaire lensluxatie (PLL), twee vormen van PRA en dwerggroei (DP-LXH3), plus onderzoek van heupen en ogen.
Maat
Reuen meten 36 tot 41 cm; teven zijn iets kleiner.




