Karakter
Volgens de FCI-standaard is de samojeed vriendelijk, open, alert en levendig. Zijn jachtinstinct is heel zwak, hij is nooit schuw of agressief, en zo sociaal dat hij volgens de standaard niet als waakhond te gebruiken is.
Herkomst
De naam komt van de Samojeedse volkeren van Noord-Rusland en Siberië. In het zuiden gebruikten ze bonte honden als rendierhoeders; in het noorden waren de honden zuiver wit, zachtaardig, en werden ze ingezet voor de jacht en voor de slee. De honden leefden dicht bij hun mensen en sliepen mee in hun onderkomens. De Britse zoöloog Ernest Kilburn Scott verbleef in 1889 drie maanden bij de Samojeden en nam een bruine reu mee, Sabarka. Later volgden een crèmekleurige teef en een sneeuwwitte reu. Die enkele honden, samen met die van ontdekkingsreizigers, vormen de basis van de westerse samojeed. De eerste standaard werd in 1909 in Engeland geschreven. Bij de FCI valt hij in groep 5, sectie 1.
Vacht en gezondheid
De Royal Kennel Club rekent op dagelijkse vachtverzorging. Fokkers horen DNA-tests te doen op XLHN (een erfelijke nierziekte) en XL-PRA, en heupen, ellebogen en ogen te laten onderzoeken.
Maten
Ideaal meet een reu 57 cm en een teef 53 cm, telkens met 3 cm speling.



