Karakter
Volgens de FCI-standaard heeft de jindo een sterk jachtinstinct en is hij moedig, alert en voorzichtig. Bovenal is hij uiterst trouw aan zijn baas. Hij is een eenmanshond: een nieuwe baas aanvaardt hij, maar de eerste die hem als pup grootbracht, vergeet hij nooit. Andere dieren mag hij meestal niet, vooral reuen niet. Hij heeft een goed oriëntatievermogen, houdt zichzelf schoon en eet weinig.
Herkomst
Er bestaan geen geschreven bronnen over zijn oorsprong, maar volgens de standaard leeft het ras al duizenden jaren op het eiland Jindo, in het zuidwesten van het Koreaanse schiereiland. De meest aanvaarde theorie is dat hij uit Korea zelf komt, en dat hij op het eiland bewaard bleef omdat het moeilijk te bereiken was. In Korea heet hij jindo-kae of jindo-kyon; kae en kyon betekenen hond. Volgens de Royal Kennel Club lag het eiland tot 1984 los van het vasteland, werd het ras in 1938 een nationaal erfgoed en bleef het daardoor gespaard toen de Japanners in de Tweede Wereldoorlog honden doodden. De RKC zegt ook dat hij vroeger voor hondengevechten gebruikt werd en dominant blijft tegenover andere honden. Verwante Aziatische spitsen op GoPuppy zijn de shiba inu, de kishu en de akita inu. De FCI plaatst hem in groep 5, sectie 5, Aziatische spitsen.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en noemt voor dit ras geen verdere tests.
Maat
Reuen meten 50 tot 55 cm en wegen 18 tot 23 kg; 53 tot 54 cm is ideaal. Teven meten 45 tot 50 cm en wegen 15 tot 19 kg; 48 tot 49 cm is ideaal.



