Karakter
Volgens de FCI-standaard is de xolo stil en kalm, vrolijk, alert en intelligent. Bij vreemden kan hij wantrouwig zijn, en hij is een goede waakhond en een uitstekende gezel. Agressief mag hij nooit zijn. De behaarde variëteit moet in alles gelijk zijn.
Herkomst
Zijn oorsprong gaat ver terug. In het Mexico van voor de Spanjaarden gold het vlees van de xolo als lekkernij bij ceremoniële rituelen, en de hond stond voor de god Xolotl, waar zijn naam van komt. Hij moest de zielen van de doden naar hun bestemming leiden. Daardoor werd hij zeldzaam, tot bijna uitgestorven. De Mexicaanse Kennelclub redde het ras en voert hem sinds 1940 in haar logo. Volgens de Royal Kennel Club stammen de drie maten af van de standaardmaat, die vermoedelijk teruggaat op de Colimahond uit West-Mexico. Het gen voor haarloosheid is dominant, dus er worden ook behaarde pups geboren. Twee behaarde honden mogen niet met elkaar gefokt worden. Andere naakthonden zijn de Chinese naakthond en de Peruaanse naakthond. De FCI plaatst hem in groep 5, sectie 6, primitieve rassen.
Gezondheid
Voor de standaardmaat zet de Royal Kennel Club genetische diversiteit voorop en noemt ze röntgenfoto’s van heupen en ellebogen en oogonderzoek. Voor de middel- en miniatuurmaat noemt ze geen verdere tests.
Maat
Er zijn drie maten, voor reuen en teven gelijk. Standaard: 46 tot 60 cm. Middel: 36 tot 45 cm. Miniatuur: 25 tot 35 cm. Een gewicht staat niet in de standaard.




