Karakter
Volgens de FCI-standaard is de Sint-Hubertushond zachtaardig, rustig, vriendelijk en sociaal met mensen. Hij is erg gehecht aan zijn baas en verdraagt andere honden en huisdieren. Hij is wat gereserveerd en koppig, even gevoelig voor een compliment als voor een correctie, en nooit agressief. Zijn stem is diep, maar hij blaft zelden.
Herkomst
Het is een grote speurhond met een heel oude afkomst. De monniken van de abdij van Saint-Hubert in de Ardennen fokten hem. Hij stamt vermoedelijk af van zwarte of zwart-tan meutehonden waarmee de monnik Hubertus in de 7e eeuw jaagde; Hubertus werd later bisschop en, heilig verklaard, de patroonheilige van de jagers. De honden verspreidden zich door de Ardennen, waar veel groot wild leefde, en waren bekend om hun taaiheid bij de jacht op everzwijn. Volgens de Royal Kennel Club wordt hij in Groot-Brittannië al voor 1300 gefokt, als bloodhound, en hielpen Britse honden in de 19e eeuw de Franse chien de Saint-Hubert te redden. De Franse grand bleu de Gascogne is volgens zijn standaard een tijdgenoot van de Sint-Hubertushonden. Bij de Zwitserse loophond bestond vroeger een Jura-type naar het model van de Sint-Hubertushond. De FCI noemt België als land van herkomst en plaatst hem in groep 6, sectie 1.1, grote lopende honden, met werkproef.
Werk
De standaard noemt hem in de eerste plaats een hond aan de lijn: hij volgt het spoor van gewond wild en zoekt bij de politie naar vermiste mensen. Door zijn bouw heeft hij veel uithouding.
Gezondheid en maat
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en vraagt onderzoek van heupen, ellebogen en ogen. De RKC geeft een levensduur van minder dan tien jaar. De ideale schofthoogte is 68 cm voor een reu en 62 cm voor een teef, met 4 cm speling. Reuen wegen ongeveer 46 tot 54 kg, teven ongeveer 40 tot 48 kg.




