Karakter
De FCI-standaard noemt de Sint-Bernard vriendelijk van nature, met een temperament dat kalm tot levendig is, en waakzaam. Hij was een gezelschaps- en reddingshond, en dat rustige karakter vraagt de standaard nog altijd.
Herkomst
Op de Grote Sint-Bernardpas stichtten monniken in de 11de eeuw een hospitium voor reizigers en pelgrims. Sinds het midden van de 17de eeuw hielden ze er grote berghonden voor bewaking en bescherming; een afbeelding uit 1695 en een geschreven document uit 1707 bevestigen dat. De honden redden reizigers die in sneeuw en mist verdwaald waren. Verhalen daarover, en de getuigenissen van soldaten die in 1800 met Bonaparte over de pas trokken, maakten de ‘Barryhond’ in de 19de eeuw bekend in heel Europa. De legendarische Barry werd het symbool van de reddingshond.
Heinrich Schumacher uit Holligen bij Bern gaf vanaf 1867 als eerste stamboompapieren uit. In februari 1884 begon het Zwitserse stamboek; de allereerste inschrijving was de Sint-Bernard Leon. Op 2 juni 1887 werd hij officieel erkend als Zwitsers ras, en sindsdien geldt hij als de nationale hond van Zwitserland. Bij de FCI valt hij in groep 2, sectie 2.2.
Twee vachten
De standaard kent een korthaar- en een langhaarvariëteit, allebei zeer groot.
Gezondheid en maten
De Royal Kennel Club noemt een levensverwachting onder de tien jaar en raadt fokkers onderzoek aan van heupen, ellebogen en ogen. Reuen meten minstens 70 cm, teven minstens 65 cm. De maximale hoogte is 90 cm voor reuen en 80 cm voor teven, maar een grotere hond wordt niet bestraft als hij evenwichtig gebouwd is en goed beweegt.




