Karakter
De FCI-standaard noemt de gończy polski evenwichtig en zacht, echt moedig, intelligent en makkelijk op te voeden. Hij is niet agressief, maar blijft op zijn hoede voor vreemden, en volgens de standaard is hij ook een uitstekende waakhond. Tijdens de jacht geeft hij luid met een eigen melodie; teven klinken hoger.
Herkomst
Poolse teksten vermelden de jacht met lopende honden al in de 13e eeuw. In de 17e eeuw waren er volgens de standaard al twee duidelijke types. Jan Szytier beschreef in 1819 de Poolse “brach” en de Poolse lopende hond, en W. Kozłowski tekende beide in 1821 in het tijdschrift Sylwan: de brach zwaarder, de lopende hond lichter. Na de Eerste Wereldoorlog werd hij nog gebruikt in het oosten en vooral in de bergen. In de regio Podkarpacie jaagde de cynoloog Józef Pawusiewicz (1903-1979) met deze honden. Hij schreef de eerste standaard en liet ze registreren bij de Poolse kennelclub. Hij jaagt op everzwijn en hert, en in de bergen van Zuid-Polen soms op vos en haas. De vacht is hard en aanliggend, met veel ondervacht in de winter. Hij is zwart met tan, bruin met tan of rood. Een andere Poolse lopende hond is de Poolse brak. De FCI plaatst hem in groep 6, sectie 1.2, middelgrote lopende honden, met werkproef.
Gezondheid
Bij de Royal Kennel Club vonden we geen rasfiche, en bij de FCI geen lijst met aanbevolen gezondheidstests. Vraag een kweker naar de onderzoeken van beide ouders.
Maat
Reuen meten 55 tot 59 cm, teven 50 tot 55 cm. De standaard geeft geen gewicht.



