Karakter
Volgens de FCI-standaard is de Parson Russell terriër oorspronkelijk gefokt om op de vos te werken: een zelfzekere, energieke en vrolijke hond die onder de grond kan. Hij is moedig en vriendelijk.
Verschil met de Jack Russell
Beide rassen gaan terug op de foxterriërs van dominee John Russell. De Parson Russell is de hogere, vierkantere hond: ideaal 36 cm voor een reu en 33 cm voor een teef. De Jack Russell terriër is kleiner (25 tot 30 cm) en iets langer dan hoog, en werd verder ontwikkeld in Australië. Volgens de Royal Kennel Club werd de Parson in 1990 erkend als Parson Jack Russell terrier, en in 1999 kreeg hij zijn huidige naam om de twee rassen uit elkaar te houden.
Herkomst
De naam komt van dominee John Russell, een jagende geestelijke. In 1819 kocht hij Trump, een witte terriër met aftekening op kop en staart, die als stammoeder van het ras geldt. De terriër moest klein genoeg zijn om onder de grond te gaan, maar ook genoeg uithouding en snelheid hebben om de honden van de jacht bij te houden. Volgens de standaard moet je hem met gewone handen achter de schouders kunnen omvatten. De FCI plaatst hem in groep 3, sectie 1, grote en middelgrote terriërs.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en vraagt DNA-tests op late ataxie (LOA) en primaire lensluxatie (PLL). Daarnaast noemt ze een DNA-test op spinocerebellaire ataxie (SCA) en oogonderzoek.
Maat
De ideale schofthoogte is 36 cm voor een reu en 33 cm voor een teef.



