Karakter
Volgens de FCI-standaard is de leonberger een aangename gezinshond die je overal zonder moeite mee naartoe neemt, en die opvalt door zijn vriendelijkheid tegenover kinderen. Hij is noch schuw noch agressief, gehoorzaam en onverschrokken. De standaard vraagt zelfzekerheid, kalmte, een gemiddeld temperament met speelsheid, een goed geheugen en ongevoeligheid voor lawaai.
Herkomst
Eind jaren 1830, begin jaren 1840 kruiste Heinrich Essig, gemeenteraadslid in Leonberg bij Stuttgart, een zwart-witte newfoundlanderteef met een ‘Barry’-reu van het hospitium op de Grote Sint-Bernard. Later kwam er een Pyrenese berghond bij. Essig wilde een hond die op een leeuw leek, het wapendier van Leonberg. De eerste honden die echt ‘leonberger’ heetten, werden in 1846 geboren. Eind 19de eeuw was hij in Baden-Württemberg een geliefde boerderijhond, geprezen als waak- en trekhond. In beide wereldoorlogen slonk het aantal fokdieren sterk. Bij de FCI valt hij in groep 2, sectie 2.2.
Gezondheid
De Royal Kennel Club noemt een levensverwachting onder de tien jaar. Fokkers horen genetische diversiteit voorop te zetten, heupen, ellebogen en ogen (met gonioscopie) te laten onderzoeken en DNA-tests te doen op drie vormen van polyneuropathie (LPN1, LPN2, LPPN3) en op LEMP.
Maten
Reuen meten 72 tot 80 cm, met een aanbevolen gemiddelde van 76 cm. Teven meten 65 tot 75 cm, gemiddeld 70 cm.




