Karakter
Volgens de FCI-standaard is het kooikerhondje levendig en wendbaar, zelfzeker, met genoeg uithoudingsvermogen, goedaardig en alert, maar niet luidruchtig. Buiten het jachtseizoen werd van hem verwacht dat hij ongedierte ving, en daarom vraagt de standaard ook een snelle en taaie hond.
Herkomst
In 1942, tijdens de Tweede Wereldoorlog, begon barones Van Hardenbroek van Ammerstol het ras opnieuw op te bouwen. Ze gaf een marskramer een afbeelding mee van het type hond dat ze zocht. Op een boerderij in Friesland vond hij de teef Tommy, de stammoeder van het huidige ras. De Raad van Beheer nam het ras in 1966 voorlopig aan en erkende het officieel in 1971. Kooikerhondjes werken nog altijd in eendenkooien: met hun staart lokken ze de nieuwsgierige eenden verder de vangpijp in. Bij de FCI valt het ras in groep 8, sectie 2.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop bij dit ras en raadt DNA-tests aan op ENM (een erfelijke aandoening van het ruggenmerg) en op de ziekte van von Willebrand (vWD3).
Maten
De ideale schofthoogte is 40 cm voor een reu en 38 cm voor een teef, met 2 cm speling naar boven en 3 cm naar beneden.




