Karakter
De FCI-standaard beschrijft de Hannoverse zweethond als rustig en zeker van zichzelf, gevoelig voor zijn voerder en kieskeurig tegenover vreemden. Bij het zoekwerk kan hij zich sterk concentreren, en hij is heel trouw aan de jager met wie hij werkt.
Herkomst
Hij stamt vrijwel onveranderd af van de leidhond van de vroege middeleeuwen, een brak die al een rol speelde in de stamrechten van de Germanen rond 500. Met de komst van vuurwapens veranderde de jacht op grofwild, en er waren honden nodig om gewond wild op te sporen. Zo werd de leidhond een zweethond. Het jachtbedrijf van het koninkrijk Hannover ontwikkelde het ras verder. Sinds 1894 zorgt de Verein Hirschmann voor de Hannoverse zweethond. Er wordt strikt op werkvermogen gefokt, en de honden werken alleen in jachtgebieden voor grofwild, als specialisten in het nazoeken van hoefwild. De vacht is kort en grof, licht tot donker reerood, min of meer gestroomd. De Beierse bergzweethond ontstond uit kruisingen met deze hond. Een Hannoverse teef was ook de stammoeder van de Stiermarkse ruwharige brak. De FCI plaatst hem in groep 6, sectie 2, zweethonden, met werkproef.
Gezondheid
Bij de Royal Kennel Club vonden we geen rasfiche, en bij de FCI geen lijst met aanbevolen gezondheidstests. Vraag een kweker naar de onderzoeken van beide ouders.
Maat
Reuen meten 50 tot 55 cm en wegen 30 tot 40 kg. Teven meten 48 tot 53 cm en wegen 25 tot 35 kg.




