Karakter
Volgens de FCI-standaard is de Bordeaux dog, van oudsher een vechthond, begaafd om te waken, wat hij waakzaam en moedig doet, maar zonder agressie. Hij is een goede gezelschapshond, erg gehecht aan zijn baas en heel aanhankelijk, kalm en evenwichtig met een hoge prikkeldrempel. De reu heeft volgens de standaard meestal een dominant karakter.
Herkomst
De Bordeaux dog stamt waarschijnlijk af van de honden van de Alanen. Gaston Fébus, graaf van Foix, schreef in de 14de eeuw al dat zo’n hond ‘harder bijt dan drie windhonden’. Halverwege de 19de eeuw waren deze doggen buiten Aquitanië nauwelijks bekend. Ze werden gebruikt voor de jacht op groot wild zoals everzwijnen, voor gevechten, om huizen en vee te bewaken en bij slagers. Op de eerste Franse hondententoonstelling, in 1863 in Parijs, stonden ze al onder hun huidige naam. Van de types uit Toulouse, Parijs en Bordeaux bleef het laatste over. Na de Tweede Wereldoorlog was het ras bijna uitgestorven; in de jaren 1960 kwam een nieuwe start. Bij de FCI valt hij in groep 2, sectie 2.1.
Snuit, warmte en reizen
De standaard vraagt een vrij korte snuit, tussen een vierde en een derde van de lengte van de kop. De Royal Kennel Club volgt het ras in ‘Breed Watch’, categorie 3, vanwege bouwkenmerken die bij overdrijving de gezondheid kunnen schaden. Houd de inspanning laag bij warm weer. Beieren zet de Bordeaux dog op zijn lijst ‘Kategorie 2’; de details staan bij de reisregels.
Gezondheid en maten
De Royal Kennel Club raadt fokkers onderzoek aan van heupen, ellebogen en ogen. Reuen meten 60 tot 68 cm en wegen minstens 50 kg, teven 58 tot 66 cm en minstens 45 kg.




