Karakter
Volgens de FCI-standaard heeft de witte herder een levendig en evenwichtig temperament. Hij is actief, aandachtig en leert goed. Hij is vriendelijk en discreet, sociaal sterk en toegewijd aan zijn baas. Hij is nooit bang of agressief zonder aanleiding. De standaard noemt hem een vrolijke werk- en sporthond, die zich makkelijk aanpast aan allerlei situaties.
Verschil met de Duitse herder
Volgens de Royal Kennel Club kwamen er altijd witte honden voor bij de Duitse herder, maar die kleur werd lang afgekeurd en is in de Duitse standaard een uitsluitende fout. De witte herder ontstond uit die witte lijn en lijkt dus duidelijk op de Duitse herder. Het verschil zit vooral in de kleur, en in de standaard: de witte herder is een eigen ras met een eigen FCI-standaard, nr. 347.
Herkomst
In de Verenigde Staten en Canada werden witte herdershonden geleidelijk als apart ras aanvaard. De eerste kwamen begin jaren 1970 naar Zwitserland; de Amerikaanse reu Lobo, geboren in 1966, geldt daar als stamvader. Sinds juni 1991 staan ze als nieuw ras in het aanhangsel van het Zwitserse stamboek. De FCI noemt Zwitserland als land van herkomst en plaatst hem in groep 1, sectie 1, herdershonden.
Gezondheid en maat
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en vraagt onderzoek van heupen en ellebogen. Reuen meten 58 tot 66 cm en wegen ongeveer 30 tot 40 kg, teven meten 53 tot 61 cm en wegen ongeveer 25 tot 35 kg.




