Karakter
Volgens de FCI-standaard werd de Pyreneese berghond alleen ingezet om kuddes te beschermen tegen roofdieren. Hij werd geselecteerd op zijn talent om te waken en af te schrikken, en op zijn band met de kudde. Zo kreeg hij kracht en beweeglijkheid, samen met zachtaardigheid en gehechtheid aan wie hij beschermt. Hij is zelfstandig en neemt initiatief, wat volgens de standaard een zeker gezag van zijn baas vraagt.
Herkomst
Hij leeft al sinds mensenheugenis in de Pyreneeën. In de middeleeuwen bewaakte hij kastelen, en in de 14e eeuw vermeldt Gaston Phoebus hem. In de 17e eeuw was hij al geliefd als gezelschapshond, tot aan het hof van Lodewijk XIV. In 1923 registreerden liefhebbers de officiële standaard bij de Société Centrale Canine; de huidige standaard ligt daar nog dicht bij. Volgens de Royal Kennel Club werkte hij in de Tweede Wereldoorlog als koerier- en pakhond voor het Franse leger. De FCI plaatst hem in groep 2, sectie 2.2, molossers van het berghondtype.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en vraagt onderzoek van heupen, ellebogen en ogen. De RKC geeft een levensduur van minder dan tien jaar.
Maat
Reuen meten 70 tot 80 cm, teven 65 tot 75 cm. Goed getypeerde honden mogen 2 cm groter zijn.




