Karakter
Volgens de FCI-standaard is de Ierse terriër opmerkelijk trouw, goedgehumeurd en aanhankelijk tegenover mensen. Hij kan zich handhaven tegenover andere honden en vecht door als hij aangevallen wordt. De standaard noemt zijn reputatie als ruziezoeker onverdiend: hij is makkelijk op te voeden en een zachtaardige huisgenoot.
Herkomst
Ierland heeft vier terriërrassen voortgebracht, en de Ierse terriër is mogelijk de oudste, al zijn de bronnen schaars. Andere Ierse rassen zijn de wheaten terriër, de Kerry blue terrier en de Glen of Imaal terrier. Voor 1880 lag de kleur nog niet vast: naast rood kwamen zwart-tan en gestroomd voor. Volgens de Royal Kennel Club werd hij in 1870 voor het eerst getoond en had de knalrode teef Poppy veel invloed, omdat al haar nakomelingen dezelfde kleur hadden. In 1879 erkende de Kennel Club hem als eerste van de Ierse terriërs. In de Eerste Wereldoorlog werkte hij als berichtenhond in de loopgraven. De FCI plaatst hem in groep 3, sectie 1, grote en middelgrote terriërs.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en noemt een DNA-test op erfelijke voetzoolhyperkeratose (HFH).
Maat
De schofthoogte is ongeveer 45,5 cm. Reuen wegen 12,25 kg, teven 11,4 kg.



