Karakter
De FCI-standaard noemt de fauves de Bretagne gepassioneerde jagers die vriendelijk zijn met mensen, sociaal, aanhankelijk en evenwichtig. Ze passen zich aan elk terrein en elk wild aan. Op jacht zijn ze moedig, sluw, taai en volhardend. Goed geleid zijn ze gehoorzaam en komen ze vlot terug.
Herkomst
De fauve de Bretagne is volgens de standaard een van de oudste Franse lopende honden. In de 14de eeuw had een edelman, Huet des Ventes, al een meute. Tot in de 19de eeuw jaagde men er in Bretagne veel mee op wolven; toen de wolf verdween, ging ook het ras achteruit. Marcel Pambrun richtte in 1949 de Club du Fauve de Bretagne op om de zeldzaam geworden honden te behouden. Sinds de jaren 1980, onder leiding van Bernard Vallée, heeft de griffon fauve de Bretagne zijn plaats onder de Franse lopende honden terug. De basset fauve de Bretagne is uit hem afgeleid. De vacht is hard en eerder kort, van goudgeel tot baksteenrood. De FCI plaatst hem in groep 6, sectie 1.2, middelgrote lopende honden, met werkproef. Volgens de standaard van de grand griffon vendéen zit de fauve de Bretagne ook in diens afstamming.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en noemt voor dit ras geen verdere tests.
Maat
Reuen en teven meten 48 tot 56 cm, met 2 cm speling voor uitzonderlijke honden. De standaard geeft geen gewicht.




