Karakter
De FCI-standaard beschrijft de griffon belge als een evenwichtig klein hondje, alert en fier, erg gehecht aan zijn baas en heel waaks, maar niet schuw en niet agressief.
Drie variëteiten
De griffon bruxellois, de griffon belge en het petit brabançon delen één FCI-standaard. Ze verschillen in vacht en kleur:
- de griffon bruxellois heeft een ruwe vacht en is rood;
- de griffon belge heeft dezelfde ruwe vacht en is zwart of zwart met tan;
- het petit brabançon heeft een korte, vlakke vacht in dezelfde kleuren, met een donker masker.
In het Verenigd Koninkrijk vallen ze samen onder de naam Griffon Bruxellois.
Herkomst
Alle drie stammen ze af van het ‘smousje’, een klein ruwharig hondje dat al eeuwen in de streek rond Brussel leefde. In de 19e eeuw werd bloed van de ruby king charles spaniel en de mopshond bijgebracht. Deze waakzame hondjes bewaakten koetsen en hielden de stallen vrij van knaagdieren. De FCI plaatst ze in groep 9, sectie 3, kleine Belgische honden.
Snuit en gezondheid
De griffons hebben een heel korte snuit. De Royal Kennel Club zet oogonderzoek en een ademhalingstest (BOAS) bij de aanbevelingen voor fokkers, met genetische diversiteit voorop. Vraag een kweker naar de uitslagen van beide ouders.
Vacht en gewicht
De ruwe vacht met ondervacht is hard en licht golvend, en wordt getrimd. De standaard geeft geen schofthoogte, enkel een gewicht van 3,5 tot 6 kg.




