Karakter
Volgens de FCI-standaard combineert de mastiff grandeur met moed. Hij is kalm en aanhankelijk met zijn eigenaars, maar kan waken. Tegenover vreemden is hij meestal onverschillig. Schuwheid is niet aanvaardbaar.
Herkomst
Mastiffs bestaan al honderden jaren, en volgens de standaard stond hij al voor de slag bij Azincourt, in de vroege 15e eeuw, bekend om zijn moed. Toen de Romeinen Groot-Brittannië binnenvielen, vonden ze er al een hond van het mastifftype. Volgens de Royal Kennel Club werd hij gebruikt als waakhond, als hond van de jachtopziener en voor de jacht op wolven, maar ook bij gevechten met beren en stieren, tot die in 1835 verboden werden. Na de Tweede Wereldoorlog bleef in Groot-Brittannië nog één teef over. Met honden uit Noord-Amerika werd het ras daarna opnieuw opgebouwd. De FCI plaatst hem in groep 2, sectie 2.1, molossers van het mastifftype.
Reisregels
In Beieren gelden regels voor dit ras. Je vindt ze hieronder, met de bron.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en noemt onderzoek van ellebogen, heupen en ogen. Ze noemt een levensverwachting onder de tien jaar.
Maat
De standaard geeft geen maten. Grootte is gewenst, maar alleen als ze samengaat met kwaliteit en een goede gezondheid.



