Karakter
Volgens de FCI-standaard jaagt de dogo argentino stil, zonder te blaffen op het spoor, met een goede neus. Hij is beweeglijk, sterk, robuust en vooral moedig. Hij mag nooit agressief zijn tegenover mensen; de standaard zegt dat keurmeesters daar streng op letten. Hij geeft zijn mensen onvoorwaardelijke genegenheid.
Herkomst
Het ras komt uit de provincie Córdoba in Argentinië. Grondlegger was dr. Antonio Nores Martínez (1907-1956), een chirurg. Hij vertrok van de oude vechthond van Córdoba, zelf een kruising van bulldogs en bull terriërs, en kruiste die onder meer met de Engelse bulldog en de Duitse dog. Hij selecteerde helemaal witte honden met een zware kop en een lange snuit, en bestudeerde hun karakter over verschillende generaties. Het doel was een jachthond voor groot wild. De FCI plaatst hem in groep 2, sectie 2.1, molossers van het mastifftype.
Reisregels
Voor dit ras gelden in verschillende landen eigen regels: Spanje rekent hem tot de potentieel gevaarlijke honden, Denemarken en het Verenigd Koninkrijk verbieden hem, en Beieren zet hem in Kategorie 2. De details en bronnen staan bij de reisregels.
Gezondheid en maat
De Royal Kennel Club erkent het ras niet. De American Kennel Club raadt onderzoek van de heupen en het hart aan, en een gehoortest (BAER). Reuen meten 60 tot 68 cm, teven 60 tot 65 cm; ideaal is 64 tot 65 cm voor een reu en 62 tot 64 cm voor een teef. Reuen wegen ongeveer 40 tot 45 kg, teven ongeveer 40 tot 43 kg.



