Karakter
De FCI-standaard noemt de braque du Bourbonnais lief en aanhankelijk in huis. Op jacht laten zijn passie en intelligentie hem zich aanpassen aan elk terrein en elk wild. Bij het zoeken draagt hij de kop van nature hoog om de geur op te vangen. Volgens de Royal Kennel Club heeft hij één tot twee uur beweging per dag nodig.
Herkomst
De braque du Bourbonnais was volgens de standaard al in 1598 bekend, in de “Natuurlijke historie” van Aldrovandi. Oude auteurs beschreven hem als een prettige gezel van de jager, stevig en gezond van uiterlijk. Fokkers in de jaren 1930 wilden een “verwelkt lila” vacht opleggen en eisten dat hij met een van nature korte staart geboren werd. Die strenge selectie bracht het ras in gevaar. In de jaren 1970 zette een groep fokkers zich in voor zijn overleven. De vacht is fijn, dicht en kort. Hij is wit met zeer veel fijne bruine spikkels, vroeger “wijnmoer” genoemd, of reekleurige spikkels, “perzikbloesem”. Sommige honden worden zonder staart geboren; anders laat de standaard couperen toe, en waar dat verboden is een lange staart. De FCI plaatst hem in groep 7, sectie 1.1, continentale staande honden van het braque-type, met werkproef.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en noemt voor dit ras geen verdere tests.
Maat
Reuen meten 51 tot 57 cm, teven 48 tot 55 cm, met 1 cm speling. De standaard geeft geen gewicht.


